>
Στο μονοπάτι που οδηγεί στο Όρος Μπεζντίβεν (1140 μ.), ξεκινώντας από το σημείο εκκίνησης της διαδρομής ( από τις παλιές αντλίες στο χωριό Νένκοβο), φτάνουμε στο Χάιρενλάρ,εγκαταλελειμμένη συνοικία στο χωριό Νένκοβο, όπου σταματάμε για να απολαύσουμε την καταπληκτική θέα των γύρω λόφων και κοιλάδων, και την ηρεμία και την ησυχία της φύσης, στο βάθος, κοιτάζοντας ς προς τα ανατολικά, προς τον κοντινό (ο οποίος απέχει 600 μέτρα και βρίσκεται περίπου 250 μέτρα πάνω από το ιερό Καλπάκ Καγιάβραχώδη ορεινό όγκο, θα μπορούσαμε να βρούμε ένα από τα μυστικιστικά, μυστηριώδη και ενδιαφέροντα πέτρινα πρόσωπα (με το βλέμμα τους στραμμένο προς την κατεύθυνση της ανατολής), τα οποία παρατηρούνται σε πολλά μέρη της Βουλγαρίας, αλλά σαν να βρίσκονται στη Ροδόπη, οι εικόνες τους φέρουν μια μαγεία, κάτι θεϊκό. Και κοιτάζοντάς τα, έχουμε πολλά ερωτήματα, πώς εμφανίστηκαν, ποιος είναι ο συμβολισμός τους, απεικονίζουν μια συγκεκριμένη θεότητα, συλλογίζονται το άπειρο του ουρανού, ποιο είναι το συναίσθημα που εκφράζουν, για να το ξεδιαλύνουμε αυτό και τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, ίσως πρέπει να βασιστούμε στη δική μας φαντασία, στο δικό μας συναίσθημα, στην κατάσταση του νου και της ψυχής μας, με τι μάτια κοιτάζουμε... Ο τρόπος εμφάνισής τους δεν μπορεί να είναι απόλυτα σαφής (ούτε έχει μελετηθεί λεπτομερώς), αλλά υποθέτουμε ότι δεν χρειάζεται, αυτή είναι άλλωστε η ομορφιά και η μυσταγωγία τους. Σύμφωνα όμως με κάποιους, δημιουργήθηκαν από τα στοιχεία της φύσης, σύμφωνα με άλλους, με σκοπό να σμιλευτούν για να ενισχύσουν τη σχέση του απλού ανθρώπου με τους θεούς (τη φύση), προικίζοντας την πέτρα με πολλά μυστικά, πίστη, καθιστώντας την ιερή, αγία - ένα ιερό, ένα είδος μεγαλοπρεπούς μνημείου της πίστης και της λατρείας του ουρανού και των θεών ενός ανιστόρητου λαού.
Φτάνοντας, από το πανέμορφο δασικό μονοπάτι, στους πρόποδες του βραχώδους όγκου, αντικρίζοντάς τον, με νότιο προσανατολισμό, δεν έχουμε παρά να μετατοπίσουμε το βλέμμα μας ελαφρώς προς τα αριστερά, χαμηλά, από τον ψηλό βράχο, για να παρατηρήσουμε ότι κρύβει το μυστικό όχι μόνο του μυστηριώδους προσώπου, το οποίο, είτε το έχει σμιλέψει η Μητέρα Φύση, είτε έχει παρέμβει και το χέρι του ανθρώπου, στη βάση του βραχώδους όγκου κρύβεται η είσοδος του σπηλαίου. Ήδη πατώντας μπροστά στην είσοδό του μαγευόμαστε από αυτό που βλέπουν τα μάτια μας, γιατί συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μικρό σπήλαιο που μας θυμίζει έντονα το πασίγνωστο Σπήλαιο-Μήτρα (βρίσκεται σε κοντινή απόσταση, περίπου 1,5 χλμ, σε ευθεία γραμμή, στον απέναντι λόφο, στην αριστερή όχθη , στην περιοχή Tangardak kaya ). Η είσοδός του (από τα βορειοανατολικά) είναι αρκετά ψηλή, περίπου 5 μ., αλλά είναι εν μέρει φραγμένη από ένα μεγάλο κομμάτι βράχου που πιθανότατα αποκολλήθηκε πριν από εκατοντάδες χρόνια, ως αποτέλεσμα των φυσικών κλιματικών και φυσικών διεργασιών διάβρωσης και διάβρωσης του βράχου, ως εκ τούτου, το κατά προσέγγιση μήκος του από περίπου 34 μ. μειώνεται σε περίπου 26 μ. (με φυσική κλίση 10-15 μοιρών, και η ίδια είναι εν μέρει γεμάτη με χώμα και σπασμένα μικρά και μεγαλύτερα κομμάτια βράχου και το επίπεδο στο οποίο πατάμε δεν είναι στην πραγματικότητα το δάπεδό του). Καθώς στο κάτω μέρος του, ενάντια στο ελαφρύ σούρουπο που επικρατεί μέσα του, διακρίνεται μια αχτίδα φωτός, όπου υπάρχει ένα άλλο μικρό, στενό άνοιγμα, μεταφορικά μιλώντας μια είσοδος, ένα δεύτερο (νοτιοδυτικό-κορυφή, που πιθανώς σχηματίστηκε από το νερό που ρέει και ίσως διαμορφώθηκε σκόπιμα από ανθρώπινο χέρι), ένα μειωμένο αντίγραφο του κύριου προς το σπήλαιο, με διαστάσεις περίπου 0,70/0,40 μ.
Ο ήλιος, η αναγέννηση της ζωής. Αυτό είναι που το διαφοροποιεί από τον κλασικό τύπο των σπηλαίων-μητρών, αλλά δεν θα μπορούσαμε να μην παρατηρήσουμε, όταν κοιτάζουμε ολόκληρο το σπήλαιο, επίσης τις ομοιότητες, όπως η ρωγμή, αν και πιο χονδροειδής, που διατρέχει ολόκληρο το ανώτερο τμήμα (οροφή) του σπηλαίου, το συνολικό σχήμα της γυναικείας μήτρας, τα τοιχώματα που δίνουν την αίσθηση ότι δεν είναι μόνο έργο της φύσης, αλλά και ενός ανθρώπινου χεριού που το διαμόρφωσε στη μορφή που το βλέπουμε σήμερα. Και καθώς αρχίζουμε να μελετάμε πιο προσεκτικά τα τοιχώματα του σπηλαίου, παρατηρούμε επίσης τις πολλές μικρές, στις περισσότερες περιπτώσεις κυκλικές, διαφόρων μεγεθών, αλλά και πιο ποικίλου σχήματος, κόγχες, που επίσης δεν θα μπορούσαμε να πούμε με βεβαιότητα αν είναι έργο της συνεχούς ροής του νερού και των φυσικών διεργασιών που υπάρχουν στο σπήλαιο εδώ και πολύ καιρό, ή αν έχουν διαμορφωθεί σκόπιμα. Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, χωρίς λεπτομερέστερη έρευνα από ειδικούς, ότι πέσαμε τυχαία πάνω σε ένα νέο, στην περιοχή της Ανατολικής Ροδόπης, σπήλαιο τύπου «μήτρας», αλλά σίγουρα ανακαλύψαμε έναν ακόμη, από τους πολλούς κρυμμένους θησαυρούς, αυτής της μαγικής περιοχής, των φυσικών και ιστορικών θαυμάτων, της εκπληκτικής φύσης και των υπέροχων, ευγενικών και θερμών ανθρώπων.
Αλλά όταν στέκεσαι σε αυτό αισθάνεσαι καταπληκτικά, ελαφρώς παράξενα, μυστικιστικά, βαθιά, φέρνει ανάμεικτα συναισθήματα, μια ενσάρκωση της δύναμης της φύσης, αλλά και των ανθρώπινων πεποιθήσεων από την αρχαιότητα, της ιερής σχέσης τους με τη φύση, της λατρείας της δύναμης, του ουρανού, του ήλιου, της Μητέρας Θεάς, του θανάτου, της αναγέννησης (όπως η ίδια η φύση), συμβαίνει το σπήλαιο-προσκυνητάρι που βρίσκεται στα έγκατα του βουνού.
Κατηγορίες
Χαρακτηριστικά
Δήμος
Τοποθεσία
Παρόμοια μέρη
Προσθέστε κριτική
Προστέθηκε από VisitKardzhali
Αφήστε μια απάντηση